Op pad met de functionele rugzak. 

Het is nog nooit voorgekomen dat ik met enkel een ‘functionele’ rugzak (totaal tegen al m’n principes in, nog een kipling tas ook) op pad ging van maar liefst 5(!) kilo. Ja je leest het goed, 5 en ik mis geen 0 er achter.. Een beetje een zielige vertoning is het wel. Terwijl ik normaal al m’n spierkracht in de strijd gooi om m’n loodzware koffer op de band te gooien, zet ik de tas nu zonder moeite neer. De vrouw van de bagage vroeg zich zelfs af wat ik ging doen met zo’n kleine tas. Dat vraag ik mezelf ook af.
Eenmaal alles ingeleverd moesten we natuurlijk nog even voor het laast een patatje scoren. Uiteraard zat de mayonaise weer overal in m’n bontjas.. Want als ik eet dan doe ik dat met passie en ligt het overal. Na de Duane check, waar we uiteraard weer uit werden gehaald omdat ik allemaal handgels in die tas had gepropt, ontdekte ik 5 minuten voor het boarden dat ik m’n Spotify lijst dus moest downloaden wilde ik het luisteren zonder wifi. Ik probeerde nog te redden wat er te redden viel en downloadde snel een paar nummers. Normaal moet je toch super lang wachten tot je kan boarden dus geen probleem, ik laad nog even heel die afspeellijst, dacht ik..
Natuurlijk waren we binnen 5 minuten aan de beurt omdat ze een super functioneel systeem hadden met zone nummers. Lekker dan. Nu zit ik dus, inclusief mayonese vlek (want deze bleek dus ook over m’n vest te zitten) en minimale afspeellijst(lees, 0 nummers want kom er net achter dat het downloaden niet gelukt is) in het vliegtuig. Het wordt dus een lange vlucht..

En of het een lange vlucht is.. sjonge jonge. Nadat ik mijn vliegtuig maaltijd naar binnen heb gewerkt, die deze keer beter was als het voorgaande jaar toen we besloten een fruit detox te doen in het vliegtuig en alleen fruit maaltijden hadden aan gekruist, probeerde ik weer fatsoenlijke muziek op het vliegtuig computertje te zoeken. Een eindeloze zoektocht, uiteindelijk ben ik geëindigd bij Justin Timberlake. Dit leek me prima slaapmuziek. 
Ik had voldoende ruimte om lekker te slapen want het vliegtuig was bijna leeg dus ik installeerde me lekker met het kleedje… Maar uiteraard zit er voor mij een leesgrage Gerrit, leesbril paraat, een tas vol boeken in de aanslag en extreem goed gemutst. Het vliegtuig werd donker gemaakt, de hoofdpijn van het felle blauwe licht verdwijnt (eindelijk!!!) en terwijl ik m’n oogjes net begin te sluiten is daar Gerrit (zo heb ik hem even genoemd). Zijn Lord of the rings film is net afgelopen, gretig grist hij zijn boekje uit zijn tas en knalt hij keihard de spotlight aan. Ik schrik me rot, beweeg of ik een of andere aanval heb en ben gelijk klaarwakker. Uit met de pret, de verlichting schijnt de oogballen uit m’n hoofd en ik besluit dus ook maar wat te gaan doen. Want ondertussen is Yannick ook geïnstalleerd in slaaphouding op m’n schoot dus slapen is me niet gegund. Dan maar verder met de winkel planning.. 
Uiteindelijk zijn we gearriveerd in Bangkok na een wilde taxi rit dwars door het verkeer , over de vluchtstrook en gewoon rechts inhalen, ik was er niks bij. Eenmaal aangekomen deden we even een rondje en ben ik natuurlijk al weer opgelicht bij zo’n markt kraam. In die veel te lichte bagage zat dus geen klein tasje, vergeten.. Ik heb dus maar meteen een nieuwe gescoord, met bananen wel te verstaan. Een soort Dolce&Gabanna 2.0.. 
Ik moest ook wel want ik kon het niet riskeren om Louis of Gucc mee te nemen de jungle in. Die houden we lekker voor Parijs. Nu is het dus de Kipling en de bananen tas. Het klinkt echt heel functioneel en vreselijk en dat is het ook. Maar goed , dat mag de pret niet drukken. Vanavond even lekker rustig aan en genieten van een massage en good food (uiteraard). En dan gaan we morgen naar Ayuttaya. Tot morgen! 

  • reply Tannie ,

    Leuk om elke dag te lezen hoe en wat jullie doen. Geniet ervan!

    • reply AnneMarie ,

      Ik dacht het nog, je had dat opvouwbare rugzakje mee moeten nemen, is naast die kiplingrugzak? Echt super functioneel.xxx

      Leave a comment