Veel te dure koffie en zure luchten

Na de eerste dag Parijs voelde het alsof we er al weer een week waren. Heerlijk! De sfeer en de mooie winkels, modieuze mensen, ik voelde me helemaal op m’n gemak. Eenmaal ontwaakt in ons super budget hotel waar ik zelf nog m’n bed op moest maken ook, waren we weer klaar om te gaan! Deze dag stond er een shop dag op het program, er stonden wat dingen op de wishlist die we moesten halen, en dat is soms een hele klus.

Fris en fruitig stampten we onszelf in de metro, op het Louvre voor wat selfies en daarna een ontbijt bij ons favoriete bakkertje. Eenmaal gesetteld met een verse quiche en een pannini mozerella stippelden we de rest van de route uit. Eerst gingen we nog even koffie drinken bij ‘Angelina’ dat schijnt (volgens Instagram) de place to be te zijn. Dus dat wilden wij natuurlijk wel even meemaken. Na een half uur lopen (op de kaart leek het 5 minuten) belandde we dan eindelijk bij Angelina. Het zag er veelbelovend uit, rij voor de deur, mooie patisserie en een prachtige zaal met marmeren tafeltjes, mooie goud beschilderde muren en veel spiegels. Na 5 minuten wachten kregen we een plaats toegewezen en kon het kiezen beginnen. De meest prachtige gebakjes passeerden de revue maar uiteindelijk koos ik voor een rood rozen gebakje met een vulling met vruchtjes en merengue en een cappuccino.
Toen we de kunstwerkjes aan zagen komen nam Dennis vol hoge verwachtingen een slok van zijn koffie. Zijn gezicht vertrok als een rot appeltje die al jaren onder de boom lag, verteert bijna zelfs. De koffie was niet echt een hoogtepunt dus probeerden we voorzichtig het veel te dure taartje die gelukkig wel echt het lekkerste taartje was die ik ooit heb gegeten. Toen de rekening kwam was het een beetje een shocker, het was nog duurder dan dat we ooit hebben gedineerd in Parijs. 

Eenmaal bijgekomen van de ‘schrik’ besloten we maar naar de duurste winkelstraat van Parijs te gaan, om de prijs van de koffie wat de compenseren. Want tussen de Gucci tassen en Hermés sjaals viel die koffie reuze mee. De prijs van een broche was maar 2x zo veel als de koffie.

Uiteindelijk had Fons zijn zinnen gezet op een nieuwe parfum en dit moest een exclusieve zijn. Dus verplaatsten we ons naar de Hermés parfum hoek waar we bedwelmd werden door de walmen parfum. Eenmaal wat geurtjes geselecteerd te hebben liepen we een rondje om het even te laten werken. Ooit heb ik namelijk een parfum gekocht van een geur papiertje, en goor dat het rook na 10 minuten!

Toen we beland waren bij het servies merkte Fons op dat er echt een beetje een zure lucht hing. Eenmaal terug bij de parfum hoek bleek het de op het papiertje zo geliefde geur te zijn. Hij besloot toch voor de sigaren geur te gaan (dit klinkt heel raar maar echt, hij is fantastisch!) en vertelde de vrouw in geuren en kleuren over de zure lucht van de andere parfum. Ze propte het tasje vol met testers en lachte een beetje, over het afrekenen zullen we het maar niet hebben.
Na nog veel bezoekjes aan mooie winkels en aankopen (ik zal je al die verslagen hiervan besparen) besloten we lekker ‘chique’ te gaan dineren bij de McDonalds, om vervolgens te zeiken dat de friet koud was en de kaas niet was gesmolten. Het is ook altijd ellende bij de McDonalds. Eigenlijk is het helemaal niet lekker. 

Na dit culinaire hoogstandje wilden we een terrasje pakken met uitzicht op de Eiffeltoren. Eenmaal de metro uitgestapt bij de Eiffeltoren vonden we het wel weer genoeg en gooiden we onszelf op het dichtsbijzijde terras. Na 2 champagnes , waarvan ik er op een of andere manier standaard 1 over de tagel gooi, hadden we het toch wel gezien met deze tent. We wilden uitzicht en besloten we toch nog even verder te lopen. Eenmaal deEiffeltoren  gepasseerd dacht ik dat er schattige konijntjes sprongen in het gras. Door dat het donker was zag ik het niet zo goed, tot Fons in een lichtelijke paniek raakte en ontdekte dat het een ware rattenparade was. Terwijl we eerst nog langzaam liepen, snelden we nu naar het terras waar we bij kwamen van de schrik met een portie frietjes. Bittergarnituur zouden ze hier ook eens moeten invoeren, er is niks te snacken bij de borrel, echt waardeloos!

Na al het geborrel gingen we met de laatste Metro naar huis en rolde lekker in bed. 

De volgende ochtend werd ik wakker met een soort ‘beten’ op m’n arm. Volgens Dennis en Fons waren dit beten van de bedwants en moest dan alles gedesinfecteerd worden en zat het nu overal. Lichtelijk in paniek speurden we de hele kamer af maar vonden uiteindelijk niks. Wat het nou is weet ik nog steeds niet.. Ik heb er in ieder geval geen last meer van.

Eenmaal gedouched en ingepakt , checkten we uit en gingen we naar de ‘Catacombes’ van Parijs. Dit stond hoog op de wishlist dus stonden we hier extra vroeg voor op. Eenmaal in de Metro zei Dennis (onze openbaarvervoers regelaar want Fons en ik hebben het richtingsgevoel van een goudvis) dat we ook de trein (RER) konden pakken zodat we sneller waren. Eenmaal in de Rer gingen we met een rotgang de stad uit. Toen Dennis zei; bij de volgende moeten we er uit, ging de trein keihard de halte voorbij. ‘De volgende halte dan’ .. ook hier voorbij. Hij bleef maar rijden die trein. Tot we uiteindelijk ver buiten te stad (bijna bin Dinsney) stopten. Alles was in het Frans, geen enkele toeristen kaart. Omg! Uiteindelijk zijn we op goed geluk een andere trein in gestapt en kwamen we gelukkig weer uit waar we ingestapt waren. Uiteindelijk was het al bijna 12 uur en waren we er wel klaar mee.  We besloten die Catacombes maar te laten voor wat het was en gingen nog een middag naar de Marais.

 Een wijk vol creatieve en orginele winkeltjes. Deze middag sloten we af met een etentje bij een frans restaurant. Het was er erg druk dus we hoopten dat het goed zou zijn. We waren dood moe en op van de honger dus bestelden we een hamburger. Daar kon toch niet zoveel aan mis gaan? Terwijl we in het restaurant gepropt waren, ik wist niet dat er zoveel mensen in 1 ruimte pasten, kwamen we een beetje bij van al deze dagen. Toen daar eindelijk de hamburger kwam, vielen we aan alsof we jaren niet gegeten hadden. Dit gedrag sloeg al snel om toen we een hap namen. Echt niet te eten! Hebben wij weer!

Na deze ellende gingen we maar weer naar huis en waren we blij de snackbar weer te zien. Eindelijk normale snacks. 

Dat was Parijs, een prachtige stad is het, alleen het eten is echt niet te doen. Of ik heb nog geen goed gerecht besteld, iemand tips?

Leave a comment