Soms heb ik een impulsieve vlaag waar in ik ineens alles helemaal anders wil. Vaak is m’n haar de dupe. Ik knip het kort om dan vervolgens maanden lang te zeuren dat ik m’n lange haar zo mis, 5 verschillende soorten extensions bestel, alle 5 de soorten na 1 dag helemaal beu ben en ze vervolgens weer in de kast belanden onder het mom van ‘voor een feestje’. Uiteindelijk ga ik nooit naar feestjes want ik haat ze, en schrikt iedereen die in m’n kast kijkt van de haar dos (wat lijkt op een langharige cavia) die in een plastic zakje verscholen gaat tussen de andere meuk die ik ooit kocht maar niet weg wil gooien.

Waarom willen wij vrouwen dan in godsnaam steeds ander haar? Meestal eindigen we na 2 dagen van extase en eindeloze selfies (direct na het kappers bezoek) in weken lang jammeren over het gemist van ons ‘oude’ haar. Ik besluit dan meestal om m’n haar nooit meer te knippen, te verven of ander leed aan te doen, tot ik weer een haar trend zie die ik ‘moet’ hebben. Van balayage tot ombre, long bobs en rechte pony’s. 

Dit keer was het dus roze, een klein risico want het is niet echt een natuurlijke kleur die eindeloos te combineren is en veel mensen zullen me dan ook raar aankijken met deze coupe. Dat laatste is dus iets waar ik me totaal niet druk om maak dus die kan ik doorstrepen. Daarbij komt dat het vandaag ook nog eens ‘Roze zaterdag’ dus wanneer kan je beter je haar roze verven als vandaag? Naast de perfecte dag is het combineren is wel een punt. Ik kan moeilijk mijn hele garderobe eruit mikken omdat ik zo nodig roze haar wil. 

Aan de andere kant sprak ik mezelf toe als een soort dappere strijder met de woorden : ‘je bent nog veel te jong om er saai uit te zien’ en dat trok me over de streep. Een paar dagen terug rende ik dus naar de kappers winkel en kocht ik roze kleurspoeling. Dat moest er uiteraard het liefst nog binnen dezelfde 5 minuten in zitten zodat ik met roze lokken de winkel uit rolde. Maarja, zo werkt het niet. Maar gelukkig heb ik een moeder die alles kan dus mijn haar gelijk bij thuiskomst verfde.
De spoeling was top, ik was blij. Maar de volgende dag was er al weinig meer van over. Doffe kleur, bijna niet meer roze. Tijd voor een nieuwe spoeling. Dit keer probeerde ik het zelf met alle gevolgen van dien. Een half roze been, make-up kastje en muur verder zat het er dan eindelijk in. De vlek op m’n short heb ik vakkundig er uit geknipt (want anders was straks ook de bank nog roze) om dit dus vervolgens te vergeten en in deze short nog even de brievenbus te legen. Na het wassen was het dus alles behalve rosegold. Het was meer ‘my little pony’ paars. Ik besloot dus toch maar voor de permanente manier te gaan en het gewoon echt te verven. Geen weg terug, gewoon lekker in de echte verf. 

Vandaag is het dus zo ver. De verf er in, op Roze zaterdag. Dit keer deed mams het met frisse tegenzin want ze vind het dood zonde. Maar op m’n 65e met roze haar lopen gaat ook wat ver dus beter nu dan nooit. Na het verven was het tijd voor de onthulling…

My little pony paars. Niks roze, geen suikerspin. Gewoon my little pony all over again. Deze keer wel dekkend. Eenmaal gekruld en al geef ik me er aan over. Blijkbaar ben ik van nature meer een my little pony dan een suikerspin. 
De permanente kleuring is gedaan met Schwarzkopf IGORIA Pearlescense Ultra blonde plus coral 11-89. Hier voor had ik 2 tubes nodig.  

Leave a comment