CHAOS IN DE SPAANSE ZON

Ondertussen zit ik weer met een dikke trui achter de computer, na al die zomer zon schrikt m’n lichaam een beetje van dit koude weer, mijn comfortabele bed en het zitten achter een bureau. Waar ik eerst iedere avond op een bed met springveren sliep en een soort survival kussentje van de scouting (zo 1 waar je je trui dan in kan rollen weetje wel, multifunctioneel noem je dat ofzo..) met een airco die we de eerste dag niet aan de praat kregen en een kleding kast die 3x zo klein is als die van mij, ben ik nu weer lekker thuis.

Aan de ene kant natuurlijk jammer, want ik had graag nog eventjes gebleven want de week vloog voorbij! Aan de andere kant word ik zo enorm blij van m’n auto, m’n bed met 10 kussens (als het er niet meer zijn) en m’n heerlijke veel te grote kast. Dat primitieve van Thailand is er al snel weer uit geramd en we zijn alweer helemaal gewend.. Terwijl ik binnen 10 minuten een berg kleren en schoenen in m’n koffer gooi, even snel want ik had nog een lichte kater van m’n verjaardagsfeest de dag ervoor.. Eenmaal op het vliegveld aangekomen en de koffer inhoud van Charlotte even navroeg, was ik natuurlijk al het belangrijks vergeten en had ik alleen doelloze dingen mee.. Ja, natuurlijk zeer fijn. Geen muggen medicatie, dan maar hopen dat ik niet gestoken word zodat ik opzwel als een soort koffervis..

image (9)

Gelukkig ging ik samen met Charlotte, een net zo’n chaotisch ongeregeld persoon als ik. Dit kon dus niet goed komen, maar we hadden het al geregeld! Tot het inleveren van de koffers dan.. Terwijl mijn koffer (met wat afrondingen naar beneden) net het maximale gewicht niet overschreed liepen we door naar de douane, waar de eerste hartkloppingen al opkwamen.

Ik gooide natuurlijk iets te snel en chaotisch heel m’n elektronische tas inhoud in de bak. Waar ik eerst mijn paspoort in mijn hand had, had ik nu ineens niks meer in mijn hand toen ik het poortje wonderbaarlijk vlekkeloos doorliep. Een hele opluchting toen ik Charlotte aan zag lopen met een paspoort, hopend dat het de mijne was.

Toen dit niet zo bleek te zijn zag ik alweer een ‘o mijn god amanda’ blik van Charlotte haar gezicht afstralen.. Ja, weg paspoort. Tot slot werd mijn bakje nog gestopt ook dus was ik nog langer aan het zoeken en in spanning. Alles uit die bak, en daar wassie dan! Gelukkig, m’n paspoort weer terecht.

Ach als er even geen spanning is zorg ik onbedoeld wel voor spanning, sorry Char! 1 stap in de winkeltjes op de luchthaven en meteen gezwicht voor bijna alle acties tegelijk. Bijna voor ik nog maar geland was al blut.. Eenmaal bij de gate waar we natuurlijk in de verkeerde rij stonden, toch maar mooi het vliegtuig gehaald. Mooi, dit kon niet meer fout gaan!

yo

Na een kleine 2,5 uur veilig geland op Ibiza. Koffer ophalen en door naar de bus! … Ja, dachten we dus. Geen ontvangst comité, geen ballonnen party poppers of mooie mannen met een ‘Welcome home’ bordje en spetterend vuurwerk, beetje jammer weer.. Dan maar met de taxi en hopen dat we niet nu vermist zijn in de bus. Ach als ze ons missen bellen ze wel. Heerlijk aangekomen in het hotel wat alles meeviel, zelfs een mooie man achter de receptie met een heerlijk ondeugend lachje en twinkelende ogen, top!

Op naar de food en snel klaarmaken voor de eerste party! Terug de taxi in naar David Guetta. Deze keer geen v.i.p. gelukjes maar wel een paar uur verveeld staren naar vrouwen die met hun blote billen stonden te zwaaien op een vlot die werd voort geduwd door een paar arrogante Spaanse spierbundels.. 2 pakjes sigaretten, een buitje regen en een portemonnee met een dikke echo verder, kwam David Guetta, eindelijk!

Daarna na 24 uur wakker zijn eindelijk ons bed in om vervolgens dankzij onze airco kennis (niet dus) oververhit te ontwaken om 8 uur. Een ontbijtje scoren en naar het strand.. Na een paar uur bakken voelden we ons als een uitgebakken spekje dus gingen we ons maar weer klaar maken voor een nieuw avondje Ushuaia. Die uiteraard weer meer als geslaagd was. Na al dat gefeest weer het bedje in, strandje op en fooden. Speciaal voor de ondergang van Nederland hadden we nog een oranje shirt aangeschaft omdat ik ook dit natuurlijk vergeten was. Ben je in Spanje, zoek je alsnog de Nederlanders op in cafe de Hoeck.

De volgende dag hadden we een soort van ‘rustdag’ dus gingen we die avond naar de stad waar Charlotte bezweek voor een Rayban bril en ik gek werd in de Guess store en alles op de toonbank gooide wat ik leuk vond. Spaanse Guess mevrouw blij, Nederlandse portemonnee verdrietig.  Terwijl we nog ‘even’ terug gingen om de zonnebril van Charlotte te laten stellen omdat deze van haar neus zakte, bedachten we hoe we dit eens gingen brengen..

char

‘Hello I bought this sunglasses today but it saks from my nose, can you set it for me? Its after my ears, yes?’  Terwijl de bril mevrouw met een zeer vreemd gezicht de bril aanpakte en een beetje aan de poten begon te buigen bleef de bril na een paar minuten prima op de nose staan. Al met al heeft ze het dus alsnog begrepen.. Prima! Op naar het volgende feestje.. Een poging tot tenminste. Omdat we geen kluis hadden stopte we de spullen in de koffer die we op slot deden, liet nou net het slot van Charlotte niet meer open gaan en het ticket nog in de koffer zitten. Een uur rammen en porren met alles wat maar te vinden was hadden we eindelijk het slot open gebroken. Een uur te laat en een gesloopte koffer verder kwamen we aan.. Opzoek naar team Brabo (de meiden van vorig jaar) die bij een groep knappe mannen in een zwart shirt stonden. Voordat ik bij aankomst keihard wilde gillen ‘JAAA DIT KON NIET MISSEN NATUURLIJK DIE MANNEN!!’ ontdekte ik gelukkig net op tijd dat het Nederlanders waren..

image (7)

Naast deze fantastische communicatie kwamen we de volgende dag er achter dat de Spar een storing had waaruit Charlotte constateerde dat er geen brood was.( ‘Yo where is the bread?!’) en we dus een uur door de stad hebben gelopen opzoek naar stokbrood. Ontbijtje binnen, op naar het strand. We gingen vanaf nu een soort van rustig aan doen en hebben heerlijk genoten van vooral veel eten, cocktails en veel winkelen. Eenmaal in het appartement beland kwamen we er op niet geheel subtiele wijze er achter dat we nieuwe buren hadden. Terwijl we heerlijk van onze champie aan het genieten waren op het balkon hoorde we ineens ‘Chicka’s chicka’s!’ vanuit een onverwachte hoek komen. Wij lichtelijk in paniek omdat we dachten dat er een gestoorde gek in onze kamer stond.

Toen er opeens een hoofd om de hoek van het balkon verscheen was de schrik er niet minder op.. Nieuwe Italiaanse buren dus. Terwijl ik normaal wel van de Italianen Spanjaarden en alles in die richting ben, viel dit een beetje tegen. Natuurlijk altijd nieuwsgierig vroeg ik of hij met een vriend was. Toen een kort kalend mannetje ook zijn hoofd om de hoek stak werd het gesprek er niet beter op. Of we wat wilde drinken.. Neuuhh laten we dat maar even niet doen. Terwijl hij ons telefoon nummer probeerde te regelen en ik (met telefoon in mijn handen) zei ‘no no no,  i don’t have a phone. You can klop tomorrow yes?’ hebben we het geweten ook.. Tot 3 uur ‘s nachts hebben ze aan de deur staan kloppen.

Het weekend was aangebroken en helaas hebben we de eiland tour gemist omdat in de excursie map stond aangegeven dat de hippie markt op zondag was maar dit dus zaterdag bleek te zijn. Tsja, dat plannen ook… Om de teleurstelling te verzachten hebben we zondag afgesloten met een heerlijk luxe avondje eten en borrelen bij The Harbour Club op Talamanca beach. We hebben super veel gelachen en genoten van het snelle weekje, dit jaarlijkse ritueel gaan we nog zeker jaren voortzetten!

Bye bye Ibiza, tot volgend jaar!

 

image (10)


 

 

  • reply darkwasheddenim ,

    Hey Aman,

    Ik geniet altijd zo van je verhalen!!! Geweldig stuk weer!!! 😀

    xoxo

    Fons

    Leave a comment