DE INNERLIJKE KEUKENPRINSES

Gister avond had ik dus in bed een hele blog getypt over een bepaalde uitspraak die ik naar m’n hoofd geworpen kreeg.. Iets over “Hoe meer ik met anderen omga, hoe meer ik onze debiele vriendschap waardeer!” Ik heb me helemaal lam getypt op de iPad om het vervolgens kwijt te raken en ik nu dus zonder blog zit.. Jammer man, deze komt nog wel een keer!

Natuurlijk moet ik dan bedenken wat ik allemaal getypt heb, maar omdat ik al mijn blogs gewoon uit een opwelling van inspiratie typ en gewoon van een eindje uit m’n mouw schud, wist ik niet meer waar het nou ook alweer over ging. Want lichtelijk vergeetachtig en chaotisch ben ik dan ook weer..  Ja het begint al vroeg af te takelen bij mij.

Over aftakelen gesproken.. Over een paar dagen word ik  ‘al’  20, ik word er zelfs een beetje bang van. Stel je voor dat ik straks op mezelf moet en ik dan toch echt eens moet gaan leren koken.. Dan kan ik niet af en toe eens een poging wagen om een maaltijd te fabriceren, dan moet het iedere dag. Het enige kook talent ligt bij de frituur en de wraps, dus dun en strak afgetraind zullen we daar niet van worden. Ik zal dus echt aan m’n innerlijke keuken prinses moeten werken.

En dat is het nou net allemaal.. Dat stukje ‘innerlijk’ wat ik wel heb, maar die zich niet echt uit in de keuken.. Die innerlijke keukenprinses die is nog altijd niet te vinden. Zo is dat dus ook met die innerlijke ‘moeder’ .. Die is erg ver te zoeken.

Dat koken is altijd een hele toestand maar vooral een hilarisch tafereel. Ik ben sowieso enorm snel afgeleid als ik iets moet doen waar ik een enorme hekel aan heb. Zo maak ik lasagne maar vergeet ik die bladen (ik weet niet eens hoe het heet, kan je nagaan) te weken of zacht te maken. Dat ik dat dus überhaupt moest doen had ik geen idee van.. Laat staan van hoe ik dit moest doen..

Al met al had ik dus een ‘culinaire’ broccoli lasagne gemaakt die volgens internet echt goddelijk zou zijn. Bij mij was het dus meer een gevulde deeg baksteen geworden met broccoli en kaas. Naast dit fiasco had ik een Thaise kook cursus gevolgd tijdens mijn reis. Het ging super! Bij de cursus…

Tot ik het thuis ‘even’ ging doen, want daar ging het zo makkelijk en snel. Ik heb dus uren in die keuken gestaan, van alles in de pan gemikt, maar niks leek op wat ik daar had gemaakt.. Misschien kwam het door dat het boekje in het Engels was, of door mijn talent voor koken. Maar dit ging geen succes worden.

Tel daar nog een kind bij op die ondertussen aan je shirt zit te trekken en de boel onder kwijlt en brult en je eet voor je hele leven gevulde broccoli bakstenen of Thaise Chicken curry wat lijkt op groene aardappelpuree.

Nee, ik ben hier niet klaar voor. Maar gelukkig wordt ik nog maar 20 en heb ik nog alle tijd om goed na te denken hoe ik dit kook probleem ga oplossen, voor ik toch echt aan de bak moet…

6abfacedf97c2eeb35f8c66255311d84

Leave a comment