Terwijl ik eigenlijk altijd net doe of ik een doorzetter ben, ben ik eigenlijk de slapste persoon op aarde. Elke maand begin ik weer opnieuw met ‘gezond eten’. Dan komt er weer zo’n fase dat ik wil gaan sporten en koop ik allemaal gewichten een nieuw trainingspak die dan weer bij m’n gewichten matchen en zo’n shake beker voor m’n proteïne shakes, natuurlijk ook weer gekocht in een opwelling.  Om vervolgens een proteïne shake te maken in m’n leuke roze beker (alleen hier om heb ik ‘m gekocht) en deze dan met een enorm zuur gezicht naar binnen te werken. Vervolgens blijft de shake nog maar net binnen en heb ik na 1 shake wel weer genoeg proteïne rommel gezien voor een heel jaar.

Vol goede moed begin ik weer aan een of andere Squat Challenge omdat de billen op het plaatje er helemaal perfect in shape uitzien.. Na 50 squats krijg ik het warm en besluit ik eigenlijk dat ik er geen zin meer in heb. Dan doe ik mee met en filmpje voor een strakke afgetrainde buik. Na 20 rare bewegingen op m’n matje (natuurlijk ook matching bij m’n gewichten, trainingspak en beker) klik ik wanhopig op het filmpje om te kijken hoe lang dat kreng nog blijft drillen. Als ik zie dat dit nog een kwartier gaat duren gooi ik de handdoek in de ring.

En zo lijkt het weer net of ik 3 uur gesport heb (voor m’n gevoel), maar is het in werkelijkheid maar 3 minuten. Helemaal moe van al deze oefeningen, m’n lijf schrikt gewoon van al deze lichaamsbeweging, spring ik onder de douche. Ik voel me als een topsporter die klaar is met z’n kampioenswedstrijd, zo voelen m’n benen in ieder geval na die 50 squats..

Om me vervolgens op de bank te storten met de grootste zak chips die ik kon vinden, een mega chocolade paashaas en een pak custard cakejes. En ja, deze gaan allemaal helemaal op. Dan besluit ik dat ik eigenlijk zo’n gespierd lichaam helemaal niet mooi vind en ik sporten intens haat. (Dit besluit is waarschijnlijk gebaseerd op mijn gebrek aan doorzettingsvermogen als het om sport gaat.)

Zo wilde Charlotte en ik  alweer op tennis. Weer zo’n opwelling die ineens moest gebeuren, en dan nog liever gister dan morgen.  Toen we eenmaal informatie hadden opgevraagd en we daar voor helemaal naar de tennishal moesten, zakte het enthousiasme alweer een beetje af.  Eenmaal thuis hadden we ook eigenlijk wel zin in een weekje Ibiza en besloten dat we moesten kiezen tussen tennis of Ibiza..

Iedereen snapt natuurlijk dat de keuze niet op tennis is gevallen.. En zo hebben we ook dit jaar het ‘in de zomer gaan we tennissen’ idee weer een jaartje opgeschoven. Niet alleen met sporten heb ik dit doorzetters dilemma. Ook met het stoppen met roken. Ondertussen weet iedereen wel dat ik steeds opnieuw stop, en ook steeds weer opnieuw begin. Als ze een ‘Welcome back’ spandoek hadden voor iedere roker die stopte en weer naar buiten kwam om alsnog een sigaretje op te steken, hadden ze die voor mij net zo goed kunnen laten hangen.

Maar deze keer is het anders! (En dit zeg ik ook iedere keer opnieuw..) Na teveel Thaise pakjes sigaretten van €1,30 vertik ik het om nog langer €6 te betalen voor een pakje. Dus dan moet ik maar stoppen. En vandaag ben ik al 2 dagen, 19 uur en 19 minuten gestopt. Wanhopig heb ik al gegoogeld hoelang het duurt tot m’n pesthumeur weg is. Want je hoeft maar 1 verkeerde beweging te maken of iets te luidruchtig te ademen, ik ga  helemaal uit m’n naad.

Dus zit ik hier weer, met m’n chocola, chips en koekjes. Maar deze keer niet omdat ik het sporten heb opgegeven (hier doe ik niet eens meer een poging tot) maar om te zorgen dat ik niet naar de supermarkt race voor een pakje ellende.. Tot nu toe lukt het nog redelijk goed.. Maar misschien komt dat omdat ik deze foto bekijk als ik toch zin heb in een sigaretje..

 

 

 

 

 

Leave a comment