VERASSINGSBIERTJES EN ONVERSTANDIGE ACTIVITEITEN

DSC_8150

Het is alweer een paar dagen geleden dat ik m’n laatste blog schreef. Ik moet m zelf gewoon terug lezen om te onthouden wat er allemaal wel niet is gebeurd. De dagen gaan nu ineens zo snel en je maakt zoveel dingen mee en ontmoet zoveel mensen.

Bart volgt nu een duikcursus dus ben ik eigenlijk veel alleen dingen aan het doen. Ik ben iemand die enorm graag praat dus ik kom mezelf wel een beetje tegen nu, als ik alleen rond loop en opt strand lig. Het is heerlijk relaxed, daar niet van. Maar ik merk wel dat ik mezelf redelijk verveel en mn lieve vrienden mis.

Ik zou nu best wel toe zijn aan een borrel met mn lieffies. Niet alleen omdat ik hun mis, maar ook omdat de wijn hier niet te pruimen is en ik gewoon uit ellende aan het bier zit. Verassingsbier wel te verstaan, je weet hier namelijk nooit hoeveel alcohol erin zit, want het ligt eraan welke ‘kweek’ je hebt. Dat kan ook alleen hier weer..

Terwijl je de avond daarvoor lompe toeristen uitlacht omdat ze achterlijke vuurspelletjes deden die soms niet echt goed afliepen, ging ik deze avond zelf limbodansen onder het vuur door met mn ‘soepele’ lijf. En Bart vuurhoepel springen. En we leven nogsteeds!

De ene avond ben je dus compleet lam en moeten m’n vrienden al het gelal en onzin whatsappberichten opvangen, op een voor jullie totaal onmogelijke tijd (sorry guys). Met alle gevolgen van dien. Een enorme katerige scooter rit met Cas. (Sorry Cas voor het hoopje ellende die dag hahahah)

Wat van te voren al klonk als een enorm slecht idee. Bij iemand achterop die eigenlijk de dag ervoor voor het eerst in z’n leven scooter heeft gereden. Op een eiland waar je geen mens kent en de wegen dramatisch zijn, stijl omhoog en omlaag. Zonder helm (want dat kennen ze hier niet ofzo) in je korte broekje. Het enige ziekenhuis in Bangkok op bijna 20 uur van je vandaan. Sounds like a good plan!

De scooter had hier en daar een mankementje en haalde niet iedere heuvel tot boven. Dus dan maar met je benen naast de scooter om boven te komen. Hier en daar vast op een heuveltje omdattie daar bleef steken. Verder hebben we het prima overleefd zonder de crashen. Weer een meevaller! En dat terwijl ik compleet ingepakt met helm en al in Nederland nog niet op een scooter durf en zit te gillen als een cavia die platgestampt word.

Laten we zeggen dat ik hier al veel angsten heb overwonnen. M’n nagels zien er zelfs uit alsof de ratten eraan gevreten hebben, m’n haar als ontplofte strobaal en m’n gezicht heeft al weken geen makeup heeft gezien.. En eigenlijk geef ik er geen reet om. Ik kom terug van de ‘beachpartys’ totaal onder het zand helemaal verlept. En ik vind het heerlijk.

Serieus als jullie me hier hadden gezien hadden jullie waarschijnlijk gedacht dat t m’n laatste uren waren. Mensen die ik toevoeg op fb schrikken zich lam van m’n profielfoto en voelen zich waarschijnlijk een beetje opgelicht na de ontmoeting in de realiteit. Maar niemand is perfect, en ik ook zeker niet.

Ik leer hier mezelf wel accepteren hoe ik ben, meer dan ooit. En ben ik niet langer meer bang om te zijn wie ik ben..

Zo dit was weer genoeg serieus gedoe, tijd voor een cocktail op het strand en meer belachelijk slechte idee├źn!

Tot snel!

20140321-065440.jpg

Leave a comment