OP SCHOOLREISJE, MAAR DAN ANDERS

Na een nachtje in de bar werden we weer wakker in het hotel in Bangkok. Ik had afgesproken om met Sylvia en haar travel mate Marije even te lunchen in Bangkok. Bart was niet in staat om nog ‘helemaal’ naar Khao San Road te lopen.  Na een gezellige lunch ben ik door gegaan met Bart naar de bus. We kregen allemaal een sticker met de bestemming, het was net een schoolreisje. (al hoop ik dat die er tegenwoordig niet zo aan toegaan bij ons..)

Na een poos wachten kwam daar dan eindelijk de bus. Lekker airco, prima. Een filmpje erbij en gaan! Gelukkig irriteer ik me vrijwel nooit aan andere mensen en zat er een jongen naast ons met zn schiet ninja game keihard aan op volume 10000. He bah wat jammer nou. Ondertussen werd ik natuurlijk helemaal gek in mezelf. Maar adem in adem uit en gaan.

Ondertussen was ik een beetje in slaap gevallen en werd ik een beetje wazig wakker. Ik wilde water uit m’n tas pakken en kwam tot de ontdekking dat m’n tas er niet meer was. Natuurlijk helemaal over de zeik had ik al bijna de hele bus omgekeerd, maar hij bleek onder de voorste stoel gerold te zijn. Gelukkig maar, anders kon ik het land niet meer uit. Weer een meevallertje.

Ineens stopte de bus ergens en keek ik uit het raampje. Ik zag een soort verlaten straatje met wat mensen die sliepen en sigaretjes rookte al liggend op hun koffers en tassen. Oh fun, dacht ik. Dit word nog een lange nacht (het was 4 uur snachts). Eenmaal uitgestapt hadden we geen kans meer om te vragen wat we hier in godsnaam moesten doen en reed de bus gewoon vrolijk weg.

Sta je dan, midden in een of ander dorp. Ik had me god geen idee waar we waren en de rest van de groep mensen die op de straat lagen ook niet. Oke , dan ook maar gaan liggen in de hoop dat er nog wat gaat gebeuren op korte termijn. Meestal is dat niet het geval in Thailand dus ging ik uit van het ergste. De mensen die er waren, lagen/zaten er al ongeveer 3 uur. Super fijn, nadat bivakkeren in de jungle kan dat nachtje op de straat slapen er ook nog wel bij.

Tot onze grote verbazing kwam er al redelijk snel een soort ‘bus’ jeep achtig ding, zo’n busje die je ook altijd ziet in die programma’s over ontvoeringen in jungles enzo. Niemand wist of het de bedoeling was dat we hier in gingen stappen, maarja we deden het maar. Dan maar ontvoerd met een groep van 30 man, is in ieder geval gezelliger dan alleen.

Met het motto ‘als we gaan, dan gaan we met z’n alle’ stapten we de jeep in. We reden blijkbaar dus naar de haven, het is hier altijd zo super fijn dat niemand weet wat er gaat gebeuren en waar we daadwerkelijk heen gaan. Het draait dus gewoon om wat vertrouwen in de organisatie.

Eenmaal gedropt bij de ‘haven’ kwamen we er achter dat de boot om een uur of 8 kwam om ons op te halen. Gelukkig was het al 5 uur dus moesten we nog maar 3 uur wachten bij een of ander hokje met wat eten en drinken en wat stoelen. Gelukkig waren we niet alleen en hadden er mensen een pak kaarten mee. Toen het eindelijk licht werd ging de tijd gelukkig best snel. Toen nog 3 uur op de boot naar het eiland.

Na een reis van 21 uur (we waren om 6 uur vertrokken en kwamen aan om 10 uur de volgende ochtend, dat is dus nog langer als van Amsterdam naar Thailand in het vliegtuig) in een bus en op de boot zijn we eindelijk aangekomen in Koh Tao. Een tropisch eiland waar je kunt duiken, hangen op het strand, beachparty’s etc. Een uitrust weekje dus. Dat had ik wel even nodig na dat dagje doorhalen.. Het was alleen St. Patrick’s day en daar hoorde natuurlijk een feestje bij op het strand.

Nadat Bart z’n examenvragen voor de duikcursus had ingevuld gingen we om een uur of 11 in de avond naar het strand. Hier was een vuurshow een dj en emmers met drank. Dit komt goed dus. Terwijl de touwtje spring act werd geïntroduceerd en iedere debiele zatte toerist ook een poging wilde wagen (eerlijk is eerlijk, eigenlijk wilde ik het eerst ook proberen..) zaten wij lekker op het strand met een drankje. Wat een leedvermaak, de ene naar de andere zatlap bakte er natuurlijk niks van waardoor het touw met vuur overal vloog. Het leek me best pijnlijk al dat vuur in je haar en aan je benen en in je shirt. Toen besloot ik dat het geen goed idee was om ook een poging te wagen. M’n haar is net bijna lang! Stel je voor dat het eraf fikt..

unnamed

Nadat het touwtje springen met vuur een aantal keren uit de hand liep, hadden ze gelukkig wat nieuws bedacht. Of dit nou een beter idee was betwijfel ik.. Maargoed, entertainment was er dus. Vuur Limbo-dansen, hier ging ik me met mijn lenige lijf maar niet aan wagen aangezien ik bij de Thaise massage al meerdere malen uit elkaar was gerukt met het gevoel of alle spieren uit m’n lijf gescheurd waren.. En omdat de lenigheid in de familie zit bleef Bart ook maar verstandig zitten. Na het limbo dansen kregen we vuur hoepel springen.. Toen zijn we er maar vandoor gegaan, een nachtje slapen was een beter idee hadden we besloten…

unnamed (1)

Leave a comment