HYSTERISCHE OMA’S IN DE TREIN.. WAT MOET JE ERMEE?

Soms heb je wel eens zo’n dag dat je echt je best doet om super leuk aardig en vrolijk te doen , maar het totaal mislukt. Vandaag is er zo één. God zij dank rijdt de trein deze keer wel zoals het hoort, dat was dan weer een hoogtepuntje van de dag..

Na een lange trein rit en tram reis, kwam ik aan op school.. Een beetje photoshoppen.. Toen kwam de styling les waarbij ineens volgende week alles af moet zijn. Waar ik in godsnaam de tijd vandaag moet halen is voor mij nog een raadsel.. Daar ging het (toch al niet zo) goede humeur..

En dan komt het meest dramatische stuk van de dag.. Ik moet ook nog naar huis, ooit een keer.. En dan komt de trein weer.. Met loodzware tas, map en andere bijpassende rotzooi installeer ik me in een bankje.. Zo’n 2 zit weetje wel, dan komt er niemand naast je zitten en kan je al je rommel daar mooi kwijt..

Ik werd ruw uit deze droom geholpen door een op het eerste gezicht aardig lijkende dame. Dat het ging ontpoppen tot een ware terror oma had ik toen nog niet verwacht.

“Ik wil hier zitten” zegt ze en ploft zo op mn ( net zo netjes ) uitgestalde spullen. Ik vreesde al voor het scherm van m’n ipad en andere ‘i’ rotzooi wat niet geschikt is om op te zitten. Ik maakte mevrouw nog even duidelijk (op een nette manier) dat ze zichtzelf met volle overgave op mijn spullen had gestort.

Na deze mededeling kreeg ik namelijk niet de kans om alles aan de kant te zetten. Ik keek een beetje verdwaasd door de coupe en ontdekte dat toch zeker 80% van de coupe leeg was. Waarom gaan mensen nou altijd alsnog naast je zitten als je enorm veel zooi mee hebt? Dit blijft voor mij toch altijd de grote vraag..

Eenmaal geinstalleerd met tassen en mappen op schoot, begon het drama. Meneer een bankje verder lag heerlijk een power napje te doen toen ook hij bruut verstoord werdt. Een Japanner , compleet met fototoestel, kwam de coupe binnen. Meneer liep rustig door de coupe toen mevrouw de terrorist de boel even ging regelen.

Hup! Daar ging de bagage van de slapende meneer ( die man schrok zich rot) “u kunt gewoon zitten hoor!” En zo was heel de coupe in handen van deze vrouw, ze zou het wel even regelen. Prima, mijn humeur kon toch al niet meer stuk, doe je ding.

Toen de rust weer was wedergekeerd en ik een poging deed om mijn ipad te pakken(  Ik denk dat ik morgen spierpijn heb door alle vreemde bewegingen die ik hiervoor moest maken) begon ze zich ook nog even te bemoeien met m’n wifi verbinding. Haar zoon met wifi kwam ook nog aan bod. Echt precies wat ik altijd wilde weten! Super!

Gelukkig was ze 5 haltes verder al op bestemming. Ze wenste me nog een fijne reis, waar je dan netjes “dank u” op antwoord. Maar ondertussen een klein feestje bouwt in je hoofd omdat ze eindelijk weg gaat en denkt ; DAT GAAT NU WEL LUKKEN!

Meneer powernap kon ook weer adem halen, en keek ook duidelijk opgelucht. Ik voelde met hem mee..  2 haltes later was de rust weer verdwenen als sneeuw voor de zon. Een groep hysterische oma’s hebben de plaats ingenomen. Ze lachen nu al 2 uur aan één stuk door , echt ik zou het voor jullie willen opnemen. Je wilt het liefst heel hard ; HAAA HAAAA HAAAAA HAAAAAAAAAAAAA AAAAAA !!! Gillen naar ze. Maar ik gedraag me en zeg niks. Zelfs als mn muziek op z’n hardst staat komt het er nog door heen..

Al met al is het humeur enorm verslechterd in de loop van de dag en heeft het top punt bereikt. Als ik thuis kom neem ik meteen een borrel.. Misschien maakt dat alles goed…

Leave a comment